11-08-05

Pinnie live on air

Gisterenmorgen stond ik - zoals elke doordeweekse ochtend - aan de bushalte te wachten, toen ik een tiental meter verder een wagen van Radio 2 opmerkte. Ik moest nog moeite doen om mijn ogen deftig open te krijgen, maar dit wagentje viel onmiddellijk op door een grote witte bol bovenop het dak. Ik zag wat beweging in de auto en ik begon het ergste te vrezen... Na enkele minuten kwam er uiteindelijk toch iemand tevoorschijn die min of meer aarzelend mijn richting uit kwam. Zoals ik had gevreesd met een microfoon in de hand, dus ikke zo nonchalant mogelijk rondkijken in de hoop dat ze het toch op iemand anders gemunt had. Helaas... ze had mij wel degelijk in het vizier en ik werd prompt tot slachtoffer gebombardeerd.

De dame in kwestie vroeg me eerst netjes of ze me een paar vragen mocht stellen voor Radio 2. Ikke heel onnozel geantwoord dat dat wel kon, maar als de bus passeerde moest ik natuurlijk wel weg. Redelijk idioot, ik weet het, maar anders geraak ik niet op mijn werk hé. Voor ik het goed en wel besefte was het "interview" al aan de gang. De microfoon die ze bijhad, was zo'n flashy rood geval en als ik niet oplette stak dat ding bijna IN mijn mond. Een paar vraagjes over het pleintje waar we stonden, wat ik ervan vond, of ik er vaak kwam ("alle dagen om de bus te nemen" - vrij idioot antwoord, maar wat wil je zo 's morgens vroeg?!?), welke winkels ik bezocht ("euhm... bank, bakker & apotheek" - algoed dat er nog meer mensen in ons dorp wonen, want van mij worden ze bij nader inzien niet echt rijk daar) en wat ik dan zo lekker vond bij de bakker ("de pistolékes"). Tot daar de eenvoudige vragen...

De moeilijkheidsgraad werd geleidelijk aan opgedreven en vervolgens kwam mijn parate kennis aan bod. Gisteren was het kermis, dus er was wel wat aan de hand op het plein, maar er werd ook gevraagd naar wat er zoal te beleven viel. Helaas was ik daar nog niet fris genoeg voor en kon ik niet meteen één van de activiteiten bedenken. Geef nu toe, dat zijn geen simpele vragen om een "gevat" antwoord op te geven met een slaapkop hé! ;-) Tijdens mijn busrit dacht ik natuurlijk wel aan de rommelmarkten, kermissen, vuurwerk, wielerwedstrijden, enz...

In volle interview gebeurde uiteraard ook het onvermijdelijke: tijdens mijn uitleg van "over het algemeen is het nogal rustig hier" kwam er eerst een vrachtwagen voorbijgedenderd (de interviewster pikte daar leuk op in!) onmiddellijk gevolgd door mijn bus. Gelukkig liet ze mij vertrekken en kon ik nog snel op de bus springen vóór die zonder mij doorreed.

's Avonds was het koers in't dorp en werd er zelfs over die radiouitzending gesproken. Een kennis vertelde dat ze die uitzending over ons dorp gehoord had en dat er zelfs iemand was die zo nog raprap naar de bus liep toen die tijdens het gesprek passeerde. Hilariteit alom toen ik bekende dat ik dat was... :-) Allé, we zijn weeral een ervaring rijker hé en voor de toevallige luisteraars is er bij deze een tipje van de Pinnie sluier opgelicht...

11:09 Gepost door Pinnie | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

09-08-05

Down Under

Toen ik deze middag mijn boterhammetjes op had en terug achter mijn pc wou kruipen, merkte ik dat er een berichtje op mijn gsm was binnengekomen. Het kleine schermpje op de buitenkant verraadde al dat het van mijn jongste neef uit Australië kwam.

Ik denk dat ik dat hier nog niet eerder verteld heb, maar ik heb dus een nonkel (broer van mijn ma) en tante + 2 neven down under. Ik heb zelfs de chance gehad van daar 2 keer zo goed als een hele zomervakantie door te brengen. De laatste keer is intussen al wel 10 jaar geleden (realiseer ik me net - ik word echt wel oud!!!), maar ik heb daar echt mijn hart verloren. Als ik kon, zou ik meteen naar ginder vertrekken! Helaas geraak je er niet zo makkelijk "permanent" binnen...

Terug naar het verhaal van vandaag... In dat berichtje vroeg mijn neef of ik een "land line" ofte vaste lijn had waar hij me op kon bellen en wanneer ik bereikbaar was. Ik was best wel nieuwsgierig dus heb ik de lijn doorgegeven op't werk waar hij me rechtstreeks kon bereiken. Na een minuutje of 10 ging de telefoon en had ik Australië aan de lijn! :-)

Om een lang verhaal kort te maken: hij gaat een dvd opsturen en ik moet er dan voor zorgen om zoveel mogelijk familieleden bijeen te krijgen om die samen te bekijken. Ik heb zo'n licht vermoeden waar het over zal gaan, maar ik blijf uiteraard héél benieuwd. Hopelijk werken de postdiensten een beetje mee en duurt het niet te lang voor die dvd hier in de bus valt! ;-)

19:12 Gepost door Pinnie | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

04-08-05

10.000

Hmmm... volgens dat tellertje hier aan de linkerkant ben ik vandaag exact 10.000 dagen oud. Ik vraag me af of het wel klopt, houdt dat ding rekening met schrikkeljaren enzo? Ach ja, hebben we straks weeral een reden om te feesten hé... :-)))

Gisteren had mijn schatteke trouwens subliem gekookt! Hij was met zijn bevrijde pootje naar de supermarkt (eigenlijk 2 om aan alle ingrediënten te geraken) gepikkeld en had dan een overheerlijk italiaanse slaatje in elkaar geflanst. Over verborgen talenten gesproken... ;-)

14:52 Gepost door Pinnie | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |